Pacing na covid, belastbaarheid, niet prestatie

Pacing is misschien wel het meest misbegrepen concept in de post-covidzorg. Het is niet 'rustig aan doen'. Het is niet 'doseren tot je je beter voelt en dan weer opbouwen'. Het is iets specifieker, en iets moeilijker.

Wat PEM is, en waarom het telt

PEM, post-exertionele malaise, is het fenomeen waarbij inspanning (fysiek, cognitief of emotioneel) met 24 tot 72 uur vertraging tot een terugval leidt. Je voelt je na de inspanning nog redelijk, en dondert de dag erna in een gat dat dagen tot weken kan duren.

Dit is anders dan gewone vermoeidheid. En juist hier gaat 'graded exercise therapy', langzaam trainingen opbouwen, vaak de mist in: de trainingsprikkel van vandaag is de terugval van overmorgen, die opnieuw een trainingsprikkel krijgt, en zo verder in spiraalvorm naar beneden.

Hoe we werken

We beginnen met het in kaart brengen van je huidige belastbaarheid. Niet 'wat kun je?', maar 'wat kun je doen zonder daar morgen voor te betalen?'. Dat vraagt tijd, een dagboek, en vaak een paar weken observeren voordat we iets toevoegen.

Daarna: zeer kleine, dosis-gecontroleerde opbouw, met ruime marges. We werken parallel aan autonome regulatie via ademwerk en vagus-technieken, omdat een dysgereguleerd zenuwstelsel je belastbaarheid extra laag maakt. Soms is het de belangrijkste interventie.

Geen 'je hebt het in je hoofd'. Geen 'gewoon weer gaan sporten'. Wel: geduld, kennis, en een traject dat jouw tempo volgt, niet dat van een protocol.